گر خاك رهت شوم مزن بر من بانگ
حيف است كه آواز تو بر خاك افتد

خورشيد بر سرو روان ديگر نديدم در جهان
وصفت نگنجد در بيان نامت نيايد در قلم

گفتم چو طاووسي مگر عضوی ز عضوی خوبتر
می بينمت چون نيشکر شيرينی از سر تا قدم

چندان که می بينم جفا اميد می دارم وفا
چشمانت می گويند لا ابروت می گويد نعم

آخر نگاهی بازکن وان گه عتاب آغاز کن
چندان که خواهی ناز کن چون پادشاهان بر خدم

چون دل ببردی دين مبر هوش از من مسکين مبر
با مهربانان کين مبر لاتقتلوا صيد الحرم

خارست و گل در بوستان هرچ او کند نيکوست آن
سهل ست پيش دوستان از دوستان بردن ستم

او رفت و جان می پرورد اين جامه بر خود می درد
سلطان که خوابش می برد از پاسبانانش چه غم

می زد به شمشير جفا می رفت و می گفت از قفا
عاشق بناليدی ز ما مردان ننالند از الم...

دل  به شوق  وصل تو درسينه پرپر ميزند...

در عـشـق تـو پـروای بـد انديشـم نـيست
سـر مستـم و انـديشـه و تـشويشـم نـيست
تـا چـنـد ز يـاران خـبـر از مـن پـرسـی
ای بی خبر از من، خبر از خويشم نيست...

مست عشقم مست شوقم مست دوست
مست معشوقی که عالم مست اوست

چگونه فراموشت كنم؟
وقتی كه هر ضربان قلبم ياد آور توست
وقتی كه ثانيه ها را به اميد تو می شمارم
و وقتی كه هر لحظه ی سكوت سردم
آكنده از گرمای ياد توست...

چگونه می توانم فراموشت كنم؟
اگر سكوت ميكنم دليل از بی حرفی من نيست
واژه ها در مقابل تو كوچك اند
و من در ميان نامردی اين واژه ها گرفتار شده ام...

اگر دنيا را زيبا می بينم
دليلش اين است كه دلم
جايی
      - خيلی دور از من -
در كنار قلب توست...

تـمـام روز، اگـر بـی تـفـاوتـم؛ امـا
شبم قرين شکنجه، دچار بيداری است

رها کن آنچه شنيدی و ديده ای، هر چيز
به جز من و تو و عشق من و تو، تکراری است

مرا ببخش! بدی کرده ام به تو، گاهی
کمال عشق، جنون است وديگرآزاری است

مرا ببخش اگر لحظه هايم آبی نيست
ببخش اگر نفسم سرد و زرد و زنگاری است

بهشت من! به نسيم تبسمی درياب
جهان جهنم ما را، که غرق بيزاری است

چقدر کم داشتمت اين روزها! جای خالی ات را توی لحظه لحظه هايم حس می کنم به روشنی. بعضی وقت ها اما، بعضی لحظه ها هست که نبودنت پررنگ تر می شود. و من آشکارتر می شکنم...

عمه رفت معنا... عروس شد و پرکشيد به خانه آرزوهايش. (اگر بدانی اين روزها چقدر درگير کارهايشان بوديم!) زيبا شده بود. کاش بودی می ديدی اش. اگرچه می دانم اگر بودی از تمام آدم ها سر می بودی. زيباتر از همه شان - عمه حتی! - و آنوقت تمام چشم ها به سوی تو بود. و من چقدر کيف می کردم از بودنت. چقدر غرق شور و شادمانی می شدم که «معنای من است!» و ديگر قدم هايم روی آسمان بود نه زمين. من پر از غرور می بودم اگر که بودی... چقدر تلخ بود که نبودی معنا... من بايد شاد می بودم توی تمام لحظه هايی که گذشت. سعی کردم، اما سخت بود. خيلی سخت بود. چطور شاد باشم وقتی که نيستی؟!... چطور لبخند بزنم؟! اصلا" می توانم؟! می شود؟!
بازهم اشک ها مهمان چشم هايم بودند همه وقت. خنديدم؛ اما با کوله باری از غم. بازهم شب ها - باتمام خستگی - مهمان بسترم که می شدم بی صدا می شکستم. گريه هايم بهانه نمی خواهند. فقط يک لحظه نبودنت برای يک عمر دلتنگی و بی قراری ام کافی ست. حالا که لحظه های متمادی نبودنت بی رحمانه هجوم آورده به زندگی ام؛ حق بده بی قرارت باشم. اشک بريزم برايت. خلوت شبانه هايم را پر کنم با خيالت...
می دانی معنا... گاهی فکر می کنم دوستت دارم هايت را هيچ کسی نبايد بفهمد. نبايد برای کسی بگويم. بايد تنها خودم باشم و خودم باشم و خدا. توی اوج بی قراری ها، بايد توی اتاقم در را به تمام دنيا ببندم، خيالت را بنشانم رو به رويم، دست خدا را هم بگيرم توی دست هايم، آنوقت آرام آرام برايت حرف بزنم... و اشک بريزم بی صدا... و خدا که دست نوازش به سرم کشيد، خودم را رها کنم ميان آغوش بی نهايتش... و تو چنان هميشه دلنوازانه لبخند بزنی... و دل از من ببری... دلی خراب... خراب چشم هايت...
گرچه هفت آسمان خدا آشنايند به تمناهای لحظه لحظه ی تاريک نداشتن ات، بگذار بی صدا بخوانمت... تا خلوت خواب شبانه ی ياسمن ها نشکند از هق هق گريه هايم. و ستاره ها غبار غم نگيرند بس که دلواپسی هايم را توی گوش آسمان نجوا می کنم... بگذار بی صدا بخوانمت. تا کسی نيايد بگويد تو را به خاطر فلان و فلان دوست دارم. تا هيچکس نتواند ادعا بکند که عاشقی ام فقط شاخ و برگ است و ريشه ندارد... من؛ دوستت دارم معنا... نه به خاطر اينکه پدرت که بوده و مادرت که هست. نه به خاطر اينکه خانه تان توی بهترين منطقه است و نه به خاطر اينکه به شکل غيرقابل وصفی زيبايی. من تو را دوست دارم چون تويی... چونکه نازنينی، پاکی، بزرگی، روحت نهايت ندارد. دستت را دراز کنی می توانی از آسمان ستاره بچينی. می توانی ابرها را کنار بزنی تا خورشيد بتابد بر اين شب يخ زده ی زمينيان گرفتار... من تو را دوست دارم چون خدا تو را دوست دارد... چون تو يعنی عشق. تو يعنی تجلی مهربانی خدا. يعنی يک آسمان شور و شکوه و شيرينی... من تو را دوست دارم چون تويی... و اين جمله نهايت ندارد. «دوستت دارم» های تو ته ندارند. هرچه بيشتر فرو بروی توی شان باز عميق تر می شوند و عمق شان تا ابد امتداد دارد... می خواهم ساده اعتراف کنم که دوستت دارم. بی تکلف واژه های ريز و درشت لغت نامه های کوچک و بزرگ کتابخانه ها. می خواهم ساده اعتراف کنم که دوستت دارم. بلکه معنا بگيرد اين واژه در ملکوت جاری نگاه آسمانی ات؛ و طراوت بديع لبخند های هميشه ات...
ببین معنا... ببین چه می کنی... فکر مرا نمی کنی؟! حواست نیست که با شیرینی هایت چطور به جنونم می رسانی؟! یک وقت از دست می روم ها معنا!... عاشق و دلداده صف به صف داری قبول؛ اما کدامشان همسفر شب های کویری ات می شوند؟... کدامشان تا قیامت عاشقانه می نویسند برایت؟... کدامشان عشق را ذره ذره به پایت می ریزند تا بال و پر بگیری... تا روی قله ی ماه بنشینی تا روشن کنی شب های فرشتگان آسمان هفتم خدا را... معنا... به تیغ ابرویت مرا بکشی که دیگر مسافر کویرت می شود؟... از میان این همه دلداده ی گریبان چاک کدامشان در سکوتی عاشقانه محو تماشایت می شوند تا ابد؟...
نیاز به گفتن ندارد اینکه عزیزترینی، که نازنین ترینی، که همتا نداری... تمام عالم می دانند. از آن ملکوت عرش خدا تا ناکجاآباد این خاک قدیمی آدمی و پری می دانند که یگانه ترینی. می دانند که هیچ فرشته ای به گرد راهت هم نمی رسد. در خوبی. در پاکی. در بزرگی...
مهربان ترین من، بهانه عاشقانه هایم، یک وقتی اگر گذارت به کوچه پس کوچه های خاکی غریب افتاد، یادت باشد، یک کسی تا همیشه روزگار دوستت دارد... اگر غیبت می کند گه گاهی نه یعنی اینکه نیست، یعنی می خواهد در سکوت تکرار کند که دوستت دارد... که تا نهایت دوستت دارد... تا ابد... تا خدا... تا عشق...

ندانمت که اجازت نوشت و فتوی داد
که خون خلق بريزی مکن که کس نکند

اگر نصيب نبخشی نظر دريغ مدار
شکرفروش چنين ظلم بر مگس نکند

بنال عاشق اگر عشق دوستان داری
که هيچ بلبل از اين ناله در قفس نکند

روز و شب ها با خيالت گفتگوها کرده ام
زنده مجنون با اميد عشق ليلا مانده است

جای غم باد در آن دل كه نخواهد شادت

گل های ياس را
شب ها ميان بستر خود می پراکنم
آنگاه تا سپيده دم
انگار با توام!

من پروانه صفت پيش تو ای شمع چو گل
گر بسوزم گنه من نه خطای تو بود

عـلاج  درد مشـتاقان طبيـب عام نشناسـد
مگـر ليلی كند درمان غم مجنون شيدا را

گرت پروای غمگينـان نخواهد بود و مسكينان
نبايستی نـمود اول بـما آن روی زيبا را

چو بنمودی و بربودی ثبات از عقل و صبر از دل
ببايد چاره‌ای كردن كنون، آن ناشكيبا را

مرا سودای بت رويان نبودی پيش از اين در سر
وليكـن تا تو را ديدم گُزيدم راه سودا را

مـراد ما وصـال توست از دنيـا و از عقبـی
وگرنه، بـی شما قدری ندارد دين و دنيا را

چنان مشتاقم ای دلبـر به ديدارت كه گر روزی
برآيد از دلـم آهی بسوزد هفت دريا را

سخن شيرين هـمی گويد به رغم دشمنان عاشق
ولی بيمار استسقا چه داند  ذوق حلوا را؟

ای كـاش نكـردمـی نگـاه از ديده
بر دل نزدی عشق تو راه از ديده
تقصير ز دل بود و گناه از ديده
آه از دل و صد هزار آه از ديده

تــــو بازی دل بـــرده و ما باخـته ايم
چــــوگان تـو را گوی سر انداخـته ايم
هركس به دلش نقش تو پرداخته است
ما بی سر و دل با غم تــو ساخته ايـم